نشويد هرگز ، ومراد به « بزرگتر » كتاب خداست وبه « كوچكتر » امام از عترت أو . و « جنگ كرديم با أو » يعنى با مخالفان همراه أو . وشيخ صدوق طاب ثراه در كتاب خصال روايت كرده از حضرت أمير المؤمنين صلوات اللّه وسلامه عليه كه فرموده : من با رسول خدايم وبا من است عترت من بر حوض ، پس هركه خواهد ما را پس بايد كه فراگيرد بگفته ما ، وبايد كه عمل كند عمل ما ، پس بدرستى كه از براي هر أهلي نجيبى است واز براي ماست نجيبى واز براي ماست شفاعتي واز براي أهل دوستى ماست شفاعتي « 1 » پس تنافس كنيد در ملاقاة ما بر حوض پس بدرستى كه ما ميرانيم از آن دشمنان خود را وآب مىدهيم از آن دوستان خود را وپيروان خود را ، هر كه بياشامد از آن يك شربتى تشنه نمىشود بعد از آن هرگز ، حوض ما در آن دو ساقيه بزرگ است كه مىريزند از بهشت يكى از آنها از تسنيم است وديگرى از معين ، بر دو طرف آن زعفران است ، وسنگ‌ريزه‌هاى آن مرواريد است وآن كوثر است . مراد باين كه « از براي هر أهلي نجيبى است » اين است كه : از براي هر أهل بيتي گرامى وبرگزيده باشد نزد ايشان واز براي ما نيز گرامى وبرگزيده باشد وآن هر كسى است كه فرا گيرد قول ما را وعمل كند عمل ما اين بنا بر اين است كه عبارت حديث در نسخه كه بنظر رسيده بدين نحو است « فانّ لكلّ أهل نجيبا ولنا نجيب » ودور نيست كه « نجيبا » و « نجيب » سهوى باشد از ناسخ وصحيح « نخبا » و « نخب » باشد بضم نون وخاء نقطه دار وترجمه اين باشد كه : از براي هر أهلي برگزيده‌ها وأصحاب نيكو باشد واز براي ما هم برگزيده‌ها وأصحاب نيكو باشد وآنها آنانند كه فرا گيرند قول ما را وعمل كنند عمل ما را . و « تنافس كنيد » يعنى هر يك رغبت كنيد در آن ومعارضه كنيد با يكديگر در آن وطلب كنيد كه سبقت گيريد بر آن و « تسنيم » نهريست در بهشت كه در قصرها وبالاخانه‌ها مىرود و « معين » بمعنى آب جارى است ودر اينجا مىبايد كه نام نهرى

--> ( 1 ) يعنى ايشان نيز شفاعت بعضي ميكنند ( منه رحمه اللّه ) .